Say gra Beethovena

Kultura? Nie słodzę.

Jak (i czy) muzykują Polacy. Rozmowa z Mateuszem Migutem

Chłopecki o młodym Albanie

Skrzypkowie marnotrawni, czyli jak altówka wróciła do łask

Jutrzenka skrzypka – rozmowa z Januszem Wawrowskim

Język muzyczny Lutosławskiego

Penderecki pod palcami chuligana

„Superformuła” jako równanie na wszechświat

Zmarł reżyser „Pierścienia Nibelunga”

asd asd
patrice-chereau
 
 
Patrice Chéreau zmarł 8 października w Paryżu w wieku 68 lat.
W kinie wyróżnił się Królową Margot (1994), w której rzeź hugenotów w noc świętego Bartłomieja w roku 1572 stała się dlań pretekstem, by opowiedzieć o współczesnej Europie z czasów wojny w byłej Jugosławii (Chéreau wykorzystał w filmie muzykę Gorana Bregovicia).
Śmiałością scen erotycznych (a był homoseksualistą) zaszokował w Intymności (2001, Złoty Niedźwiedź w Berlinie) – historii pary, która spotyka się, by uprawiać seks, nic o sobie nie wiedząc, nawet ze sobą nie rozmawiając.

Z kolei w Ci, którzy mnie kochają, wsiądą do pociągu (1998), używając rozedrganej kamery z ręki, opowiedział o przyjaciołach – z pogranicza bohemy artystycznej i mieszczaństwa – w drodze na pogrzeb wspominających zmarłego malarza.

Prawdziwym żywiołem Chéreau był jednak teatr, dyrekcję pierwszego objął w wieku 22 lat. Realizował zaangażowane spektakle w duchu Maja ’68 (m.in. Szekspira i Marivaux), w których przygotowywane przez niego dekoracje (w Don Juanie Moliera stworzył „maszynę do zabijania libertynów”) i kostiumy były równie ważne jak role aktorskie. Jako reżyser operowy był m.in. autorem przełomowej inscenizacji tetralogii Richarda Wagnera w Bayreuth w 1976 r. pod dyrekcją Pierre’a Bouleza. 

Był też aktorem: zagrał Camille’a Desmoulinsa w Dantonie (1982) Andrzeja Wajdy. 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.