Say gra Beethovena

Kultura? Nie słodzę.

Jak (i czy) muzykują Polacy. Rozmowa z Mateuszem Migutem

Chłopecki o młodym Albanie

Skrzypkowie marnotrawni, czyli jak altówka wróciła do łask

Jutrzenka skrzypka – rozmowa z Januszem Wawrowskim

Język muzyczny Lutosławskiego

Penderecki pod palcami chuligana

„Superformuła” jako równanie na wszechświat

muzyka współczesna

Warszawska Jesień w sosie słodko-kwaśnym

Rozpoczęła się Warszawska Jesień. Jej 56 już edycja prowokować może co bardziej radykalnych słuchaczy do stwierdzenia, że festiwal ten to już konserwa, jednak wciąż wydarzenie to jest oknem na świat muzyki współczesnej (z tym, że na szczęście jednym z wielu zwróconych w różne strony świata). Pisze Grzegorz Dąbrowski

Pięciu kompozytorów, czworo wykonawców, dwa instrumenty

Muszę przyznać, że Filharmonia Narodowa zrobiła entuzjastom muzyki współczesnej nieoczekiwany prezent. Wtorkowy wieczór zapisał się bowiem w mojej pamięci jako uczta bogata i sycąca, ale jednocześnie esencjonalna i skromna w doborze składników.

Samotny tłum

Na scenie w swoistych boksach siedzi czworo bohaterów. Siedzą całkiem blisko siebie, zachodzą między nimi jakieś relacje, ale jedna rzecz pozostaje niezmienna od początku, aż do końca przedstawienia: nie kontaktują się ze sobą bezpośrednio. Luna Park Georges’a Aperghis’a oczami Grzegorza Dąbrowskiego.

Moś – Każdy szuka swojego muzycznego świata

Z Markiem Mosiem, dyrektorem orkiestry kameralnej AUKSO, o koncercie w Studiu Koncertowym im. Witolda Lutosławskiego oraz o tym, czy kompozytorowi potrzebny jest słuchacz, rozmawia Grzegorz Dąbrowski.

Wielecki – Warszawska Jesień nie musi się bronić

Tadeuszem Wieleckim, dyrektorem festiwalu Warszawska Jesień, o temacie tegorocznej edycji i kondycji muzyki współczesnej rozmawia Grzegorz Dąbrowski.

Tchnienie świeżości

Jedną z naczelnych idei muzyki współczesnej był i jest nadal eksperyment. Twórcy, lubujący się w wypróbowywaniu nowych technik, urozmaicają język muzyczny wpuszczając weń powiew świeżości, tak niezbędny dla naszego skażonego postmodernizmem świata. Recenzja Grzegorz Dąbrowskiego z poniedziałkowego koncertu.

Polskie prawykonania i pożegnanie Andrzeja Chłopeckiego

Czy muzyka musi być nowatorska, by była godna słuchania? Uważam, że nie. Podzielam tutaj zdanie Janusza Ekierta, który pisał, że w dzisiejszych czasach tworzy się za dużo języków, w których nie ma się nic do powiedzenia. Recenzja Grzegorza Dąbrowskiego z niedzielnego koncertu.

„Głos” na Warszawskiej Jesieni

Rozpoczęta Mazurkiem Dąbrowskiego 55. edycja Warszawskiej Jesieni ruszyła pełną parą. Miłośnicy muzyki współczesnej po tak ciekawym otwarciu z pewnością z jeszcze większym zainteresowaniem spojrzą na to, co ma im do zaoferowania ten renomowany festiwal.

„Superformuła” jako równanie na wszechświat

„Chciałam napisać książkę raczej eseistyczną, niż tradycyjną monografię, zbudować opowieść, a nie omawiać utwory w porządku chronologicznym. Chciałam, żeby moja książka dotarła do czytelników spoza wąskiego kręgu specjalistów od nowej muzyki. Chciałam zarazić ludzi moją pasją”. Rozmowa Grzegorza Dąbrowskiego z Moniką Pasiecznik, autorką książki Rytuał superformuły. Stockhausen Licht.

5. Bezczasowość czasu – „Makrokosmos I i II” George’a Crumba (3)

Crumb stawia także wysokie wymagania przed wykonawcą, pianistą. Dla osiągnięcia tej tajemniczej, magicznej aury, zmuszony jest szeptać, śpiewać, gwizdać, grać wewnątrz instrumentu na rozmaite sposoby: zarywając struny, wydobywać przez flażolety określone tony składowe dźwięku, szurać po nich szczotką, stukać w pudło rezonansowe…