Say gra Beethovena

Kultura? Nie słodzę.

Jak (i czy) muzykują Polacy. Rozmowa z Mateuszem Migutem

Chłopecki o młodym Albanie

Skrzypkowie marnotrawni, czyli jak altówka wróciła do łask

Jutrzenka skrzypka – rozmowa z Januszem Wawrowskim

Język muzyczny Lutosławskiego

Penderecki pod palcami chuligana

„Superformuła” jako równanie na wszechświat

Grzegorz Dąbrowski

Wielecki – Warszawska Jesień nie musi się bronić

Tadeuszem Wieleckim, dyrektorem festiwalu Warszawska Jesień, o temacie tegorocznej edycji i kondycji muzyki współczesnej rozmawia Grzegorz Dąbrowski.

Tchnienie świeżości

Jedną z naczelnych idei muzyki współczesnej był i jest nadal eksperyment. Twórcy, lubujący się w wypróbowywaniu nowych technik, urozmaicają język muzyczny wpuszczając weń powiew świeżości, tak niezbędny dla naszego skażonego postmodernizmem świata. Recenzja Grzegorz Dąbrowskiego z poniedziałkowego koncertu.

Polskie prawykonania i pożegnanie Andrzeja Chłopeckiego

Czy muzyka musi być nowatorska, by była godna słuchania? Uważam, że nie. Podzielam tutaj zdanie Janusza Ekierta, który pisał, że w dzisiejszych czasach tworzy się za dużo języków, w których nie ma się nic do powiedzenia. Recenzja Grzegorza Dąbrowskiego z niedzielnego koncertu.

Hałas też jest muzyką

O atrakcyjności muzyki współczesnej i zachęcaniu dzieci do jej słuchania w mini wywiadzie z Grzegorzem Wierusem, prowadzącym niedzielnego koncertu w Zachęcie z cyklu Mała Warszawska Jesień, rozmawia Grzegorz Dąbrowski.

Mała Warszawska Jesień

Już po raz drugi odbywa się Mała Warszawska Jesień, cykl koncertów dla najmłodszych z muzyką współczesną w roli głównej. O koncercie w Zachęcie pisze Grzegorz Dąbrowski.

„Głos” na Warszawskiej Jesieni

Rozpoczęta Mazurkiem Dąbrowskiego 55. edycja Warszawskiej Jesieni ruszyła pełną parą. Miłośnicy muzyki współczesnej po tak ciekawym otwarciu z pewnością z jeszcze większym zainteresowaniem spojrzą na to, co ma im do zaoferowania ten renomowany festiwal.

„Superformuła” jako równanie na wszechświat

„Chciałam napisać książkę raczej eseistyczną, niż tradycyjną monografię, zbudować opowieść, a nie omawiać utwory w porządku chronologicznym. Chciałam, żeby moja książka dotarła do czytelników spoza wąskiego kręgu specjalistów od nowej muzyki. Chciałam zarazić ludzi moją pasją”. Rozmowa Grzegorza Dąbrowskiego z Moniką Pasiecznik, autorką książki Rytuał superformuły. Stockhausen Licht.

Z mikrofonem wśród ludzi, czyli publiczność o Chopinie i jego Europie

Festiwal Chopin i jego Europa już za nami; w tym roku wzbudził wyjątkowo wiele kontrowersji. Co jednak myślą o nim nie krytycy, lecz publiczność festiwalowych występów? Grzegorz Dąbrowski oraz Piotr Wieczorek spytali publiczność koncertów Jana Lisieckiego oraz koncertu finałowego o opinie na temat Festiwalu. Zapraszamy do wysłuchania!

Drugi Rubinstein

Ja widzę w Lisieckim drugiego Rubinsteina, którego wspomnienia zatytułowane „Moje młode lata” czytam z zapartym tchem, i który także będąc w wieku młodego Kanadyjczyka podbijał sale koncertowe na świecie przy większym lub mniejszym aplauzie publiczności.

5. Bezczasowość czasu – „Makrokosmos I i II” George’a Crumba (3)

Crumb stawia także wysokie wymagania przed wykonawcą, pianistą. Dla osiągnięcia tej tajemniczej, magicznej aury, zmuszony jest szeptać, śpiewać, gwizdać, grać wewnątrz instrumentu na rozmaite sposoby: zarywając struny, wydobywać przez flażolety określone tony składowe dźwięku, szurać po nich szczotką, stukać w pudło rezonansowe…