Say gra Beethovena

Kultura? Nie słodzę.

Jak (i czy) muzykują Polacy. Rozmowa z Mateuszem Migutem

Chłopecki o młodym Albanie

Skrzypkowie marnotrawni, czyli jak altówka wróciła do łask

Jutrzenka skrzypka – rozmowa z Januszem Wawrowskim

Język muzyczny Lutosławskiego

Penderecki pod palcami chuligana

„Superformuła” jako równanie na wszechświat

Cezary Zych: Muzyka do opowiadania

asd asd

Czy to nie wystarcza? Czy jest jakiś powód, by próbować wycisnąć z niej coś więcej, by wmawiać jej, że ma nam coś do powiedzenia, by próbować to jej rzekome przesłanie odczytać i zrozumieć? Czy zamiast cieszyć się muzyką i korzystać z jej dobrodziejstw, warto zastanawiać się, kto jest lepszym wykonawcą, a kto gorszym? Czy nie szkoda na to czasu? Czy muzyka potrzebuje słów? Czy muzyka potrzebuje, byśmy o niej mówili? Czy nie wystarczy po prostu jej słuchać, a najlepiej także umieć ją napisać, zagrać lub zaśpiewać?

Odpowiedź na te, i wiele innych, pytań byłaby może prosta, gdyby nie pewna, banalna w gruncie rzeczy, okoliczność. Muzyka jest dla nas po prostu zbyt ważna. Nie ma znaczenia, czy jest to muzyka popularna, folkowa, jazzowa, elektroniczna, czy wreszcie klasyczna. Towarzyszy nam niemal cały czas i wzbudza w nas bardzo silne emocje. To jest właśnie moment na pierwsze, podstawowe, źródłowe pytanie: „dlaczego tak się dzieje?”. Co sprawia, że tak mocno na muzykę reagujemy, że tak jej potrzebujemy i że potrafimy się od niej wręcz uzależnić?

Zaczynamy się zastanawiać, każdy na swój sposób. Wynikami naszych rozważań chcemy się z kimś podzielić. Chcemy dowiedzieć się, co myślą inni. Okazuje się, że wiele osób czuje to samo, co my, ale są też takie, które słuchając tego samego, słyszą i czują coś zupełnie innego? Dlaczego?

Żeby to zrozumieć musimy sięgnąć do języka i do całej zapisanej w nim kultury. Musimy skorzystać z nieprzebranych zasobów wiedzy, refleksji i metafor, by opisać to, co dzieje się pomiędzy niewerbalną muzyką, a nami, dla których słowo jest podstawową formą wyrazu.

Każda nasza wypowiedź na temat muzyki jest próbą interpretowania i tłumaczenia różnych jej aspektów, w taki sposób, by można było o niej sensownie rozmawiać. Jednocześnie każda wypowiedź na temat muzyki pozostaje wypowiedzią na temat nas samych. Dlatego warto robić to dobrze i… mądrze.

Cezary Zych

Dyrektor artystyczny festiwalu Mazovia Goes Baroque

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.