Say gra Beethovena

Kultura? Nie słodzę.

Jak (i czy) muzykują Polacy. Rozmowa z Mateuszem Migutem

Chłopecki o młodym Albanie

Skrzypkowie marnotrawni, czyli jak altówka wróciła do łask

Jutrzenka skrzypka – rozmowa z Januszem Wawrowskim

Język muzyczny Lutosławskiego

Penderecki pod palcami chuligana

„Superformuła” jako równanie na wszechświat

Argerich w oczach córki

asd asd

 

BLOODY DAUGHTER (5)

Kadr z filmu Bloody Daughter, reżyserka Stephanie Argerich po lewej stronie.

 

 

Powstał dokument bezpośredni, szczery i niezwykły w swej prostocie, ukazujący intrygujące życie, w którym pierwiastek artyzmu poprowadzi widzów przez karierę słynnej pianistki. Jednak to nie apoteoza talentu pianistki stanowi główny wątek filmu. Wiele miejsca poświęcono na ukazanie złożonej osobowości artystki, która odsłoni przed nami bogaty świat swoich wspomnień.

Bloody Daughter obraz nakręcony przez Stephanie Argerich, najmłodszą z trzech córek pianistki, można było obejrzeć w Muzeum Fryderyka Chopina podczas 9. Międzynarodowego Festiwalu Muzycznego „Chopin i jego Europa” w Warszawie. W film zręcznie wplecione zostały nagrania z licznych tras koncertowych, które ukazują, że pomimo wielu lat kariery, dla Argerich moment wyjścia na scenę aż do ostatnich sekund wciąż związany jest z ogromnym napięciem i stresem. O muzyce pianistka mówi dużo: wymienia ukochanego Schumanna, Chopina, Beethovena. Nie potrafi jednak, ubrać tej fascynacji w słowa. Woli, aby zrobiła to muzyka. 

Film Stephanie Argerich pozwala w inny sposób spojrzeć na wspaniałą solistkę i dzięki temu bliżej ją poznać. Z jednej strony ciesząca się ogromną popularnością, zawsze oczekiwana, gromko oklaskiwana, rozdająca autografy, uwielbiana za swoje interpretacje, z drugiej  matka  trzech córek. Wielka kariera idąca krok w krok z artystycznym życiem stawiała jej na drodze liczne pułapki. Ogromna pasja poprowadziła Marthę Argerich na najwyższy szczyt, odcisnęła jednak piętno na życiu prywatnym, które dalekie było od doskonałości. Dialogi, które najmłodsza córka prowadzi z pianistką prezentują świat, w którym rządzą trudne wybory pomiędzy rzeczami ważnymi i ważniejszymi. 

Dla każdej z córek – Lydy Chen, Annie Dutoit i Stephanie Argerich – wielka Martha była inną matką, a często po prostu jej nie było w tej roli. Pomimo tego, Martha Argerich jawi się w niezwykle ciepłych barwach. Film przedstawia złożoną, charyzmatyczną osobowość i – choć nieco chaotyczną – to pełną dystansu pianistkę. Widzimy ją nie tylko w chwilach chwały, bowiem równie interesujące okazuje się być jej życie codzienne, ukazanie momentów takich, jak scena w pokoju koncertowym w dniu koncertu, tuż po przebudzeniu, gdy wciąż jeszcze przykryta po samą szyję, sięga po poranną kawę i zerka na przygotowane śniadanie.
Wielokrotnie wkraczamy w intymny wymiar życia Marthy Argerich. Dotykamy problemów: samotności, przemijania, uporania się z konsekwencjami życia, w którym to fortepian zawsze stał na pierwszym miejscu, spychając na dalszy plan wszystko inne.

Bloody Daughter to film prawdziwy i poruszający. Prezentuje argentyńską pianistkę wraz z całym bagażem doświadczeń życiowych. Obserwujemy sposób, w jaki postrzega świat. Jej osobliwy charakter mieni się jasnymi barwami, a artystyczna osobowość hipnotyzuje. Przedstawienie Marthy Argerich oczami jednej z jej córek, która odsłania przed widzami życie pełne niespodzianek, wyrzeczeń, ale również pięknych i niezapomnianych chwil jest idealnym przykładem tego, jak trudny i piękny zarazem jest świat osoby całkowicie oddanej życiowej pasji.

Aleksandra Seredyńska

Bloody Daughter, reż. Stephanie Argerich, produkcja: Luc Peter, Intermezzo FIlms & Pierre-Olivier Bardet, Ideale Audience, Szwajcaria 

Na zdjęciu: Martha Argerich, kadr z filmu

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.