Say gra Beethovena

Kultura? Nie słodzę.

Jak (i czy) muzykują Polacy. Rozmowa z Mateuszem Migutem

Chłopecki o młodym Albanie

Skrzypkowie marnotrawni, czyli jak altówka wróciła do łask

Jutrzenka skrzypka – rozmowa z Januszem Wawrowskim

Język muzyczny Lutosławskiego

Penderecki pod palcami chuligana

„Superformuła” jako równanie na wszechświat

Wyrafinowana Mazovia

asd asd

Mazovia Goes Baroque to muzyka dawna nie tylko na dawnych instrumentach – swój program zaprezentował również Andreas Borregaard, niezwykle utalentowany duński akordeonista. Mimo to warto skupić się na historii oryginalnych i pochodzących z XVII wieku skrzypiec Davide Monti. W 1913 r. zostały wręczone przez francuskiego ambasadora pewnemu florenckiemu komendantowi za pomoc w odzyskaniu Mona Lisy, która została skradziona z Luwru w 1911 r. Pochodzenie instrumentu Marii Cleary również jest imponujące – oryginalna arpa doppia z ok. 1790 r. Dzięki temu instrumentarium uzyskują idealne brzmienie, jakie towarzyszy przy syntezie muzyki z epok Baroku, Klasycyzmu i Romantyzmu. 

Mając na koncie wiele występów i 2 albumy, Arparla podróżuje po całym świecie, analogicznie otrzymując wiele pozytywnych recenzji. Ich pierwsza trasa koncertowa miała miejsce w Japonii, gdzie obok koncertów udzielili zajęcia z Muzyki Dawnej i Historycznej Praktyki Wykonawczej. W Europie występowali m.in. w Niemczech, Belgii, Irlandii i Grecji, na takich festiwalach jak Rethymno Renaissance Festival czy na Festiwalu Muzyki Dawnej w Brugii. Nie jest to pierwsza wizyta w Polsce, duet wykładał na Akademii Muzycznej w Krakowie. Tym razem, 18 marca, zagrali swój repertuar pt. „Secondo il gusto dellarcivescova” – „Muzyka w pałacu arcybiskupim w Kromieryżu”.

Sposób, w jaki Cleary i Monti wyrażają swoją twórczość, jest w pełni urzekający. Uwodzą barwną harmonią i wyrazistą skalą dźwięków,  nie odchodząc od klasycznego stylu grania. Ich spektakl to hipnotyzująca podróż i kunsztowne doświadczenie, pełne energii i entuzjazmu. Przyjemność z grania ma wielki wpływ na jakość koncertu, co jest najpiękniejszym muzycznym przesłaniem. Spójna gra i elastyczna stylistyka to chyba najbardziej charakterystyczne atuty tych niezwykle utalentowanych muzyków.

Artyści tacy jak Arparla czy Andreas Borregaard czynią festiwal Mazovia Goes Baroque wyrafinowanym zdarzeniem mającym na celu przybliżenie widowni ducha muzyki Barokowej, niezależnie od muzycznych gustów, a interpretacje i improwizacje wykonawców intrygują jeszcze bardziej. Sala nabiera uroczystego klimatu, jedyne co się liczy to wrażenia związane z wyłapywaniem poszczególnych nut. O nadzwyczajnym charakterze tego zjawiska świadczy chociażby powolne zakończenie ciągłości dźwięku, cisza ostatecznie podkreśla monumentalność dźwięku. Wracając wspomnieniami do tamtego koncertu, mogłem się poczuć, jakbym cofnął się o kilkaset lat znajdując się w arcybiskupim pałacu.

Pod koniec wspomnę o samych wrażeniach post-koncertowych. Muzyka klasyczna daje pełną wolność w interpretacji, co w następstwie prowadzi do powstawania takich pytań jak: „Co pociąga mnie w słuchaniu tej muzyki?” lub „ Co mnie w niej odrzuca?” Pozostaje tylko szczerze sobie na nie odpowiedzieć.

Mikołaj Burzykowski

Jedna odpowiedź do “Wyrafinowana Mazovia”

  1. test napisał(a):

    ąśź

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.